Pierwsze fontanny powstały w Mezopotamii - kolebce cywilizacji w III tysiącleciu pne.
W starożytnej Grecji fontanny istniały już w VI wieku pne. Były wykonane z kamienia i marmuru.
W Pompejach w domach bogatych Rzymian odkryto małe fontanny ulokowane w atrium lub wewnętrznym dziedzinicu. Sam Rzym w 98 r. posiadał 39 monumentalnych fontann czerpiących wodę z akweduktów.
W średniowieczu fontanny często symbolizowały raj, czystość. Te umieszczone w klasztorach służyły do obmywania w obrzędach religijnych.
Fontanny renesansowe wzorowane były na antycznych opisach. Jedną z pierwszych nowych fontann, zbudowaną w Rzymie w okresie renesansu była fontanna na placu przed kościołem Santa Maria in Trastevere (1472r.) na miejscu wcześniejszej rzymskiej fontanny.
W XVII i XVIII w. w okresie baroku fontanny są bogato zdobione figurami. W tym okresie rzeźby stały się głównym ich elementem a woda została wykorzystana tylko do ożywiania i dekoracji rzeźb.
W XIX wieku, fontanny stopniowo przestały być źródłem wody pitnej a bardziej pomnikami na placach miast i parków, honorując narodowych bohaterów lub wydarzenia historyczne.
Wiek XX to zwolnienie w całości fontann z konieczności bycia źródłem wody pitnej, to wprowadzenie nowych materiałów do ich budowy (szkło, beton, tworzywa sztuczne i stali), nowych technologii (oświetlenie elektryczne, dźwięk, elektryczne pompy wodne i strumienie wody kontrolowane przez programy komputerowe).
